Sectoral Variation in Collectively Agreed Employment Protection: Evidence from Dutch Flexicurty

2009 – Al bijna 15 jaar is de combinatie van flexibiliteit en zekerheid een centraal thema in de Nederlandse arbeidsmarkt. In reactie op het toenemende gebruik van flexibele arbeidsrelaties door het bedrijfsleven in de jaren ’90 om tegemoet te komen aan de druk van internationalisering werd de Wet Flexibiliteit en Zekerheid (‘Flexwet’) in 1999 ingevoerd. Inmiddels is de combinatie van flexibiliteit en zekerheid in arbeidsrelaties en de arbeidsmarkt, aangeduid met de term ‘flexicurity’ een Europees speerpunt voor beleid geworden. De Europese Commissie draagt in haar documentatie Nederland aan als voorbeeld van goed flexicurity-beleid, waarbij zij specifiek refereert aan de Flexwet.

Op basis van een analyse van drie kern elementen van deze wet, i.e. tijdelijke contracten, proeftijden, en opzegtermijnen, wordt in deze paper geanalyseerd hoe de balans tussen flexibiliteit en zekerheid in verschillende sectoren van de Nederlandse economie wordt ingevuld. Middels een analyse door de tijd heen (2000-2006) wordt getoond hoe de balans tussen flexibiliteit en zekerheid een variatie aan vormen kan aannemen in verschillende sectoren.

De analyse toont aan dat de sociale partners de ruimte die de Flexwet biedt ook gebruiken om afwijkende regelingen te onderhandelen, waarbij aandacht wordt besteed aan het aandeel werknemers dat onder een CAO valt met afwijkende bepalingen. Ten slotte geeft het artikel inzicht in mogelijke toekomstige uitkomsten van flexibiliteit en zekerheid: de behoefte aan afwijkingen bij sectorniveau zijn ofwel conjunctuurgebonden of laten een lineaire trend in de richting van afname zien.

Zie voor het artikel Sectoral Variation in Collectively Agreed Employment Protection: Evidence from Dutch Flexicurity (2009) van Trudie Schils and Hester Houwing de bijlage.

Keywords

CAO innovatie, Flexibel organiseren